Beograd — Vladimir Vukčević, prvi tužilac za ratne zločine Republike Srbije, preminuo je jučer u 75. godini života. Njegova karijera obilježena je neumornim radom na procesuiranju najtežih zločina počinjenih tokom ratova devedesetih, a ostat će upamćen kao čovjek koji je pred lice pravde izveo Radovana Karadžića i Ratka Mladića.
Rođen 1950. godine u Beogradu, Vukčević je pravnu karijeru započeo 1978. kao zamjenik javnog tužioca u Prvom opštinskom tužilaštvu. Tokom narednih decenija napredovao je kroz pravosudni sistem, da bi 2003. godine bio izabran za prvog Tužioca za ratne zločine. Na toj funkciji ostao je do kraja 2015. godine, predvodeći ključne institucionalne reforme i regionalnu saradnju u suočavanju s naslijeđem ratova.
U njegovom mandatu Srbija je ispunila najvažnije obaveze prema Haškom tribunalu, uključujući hapšenje najtraženijih bjegunaca. Uprkos spekulacijama o tajmingu hapšenja Karadžića, Vukčević je dosljedno tvrdio: “Sve se dogodilo tog dana.”
U javnim nastupima govorio je o složenim operacijama potrage za Ratkom Mladićem, uključujući i psihološke taktike koje su korištene. Jedna od epizoda koju je opisao uključuje Mladićev panični bijeg iz vojnog objekta nakon što je čuo zvuk helikoptera — zbog straha da će biti “odnesen helikopterom”.
Vukčević je bio jedan od rijetkih srbijanskih zvaničnika koji je javno priznao genocid u Srebrenici. “U Srebrenici se dogodio genocid i tačka,” izjavio je, pozivajući se na presudu Međunarodnog suda pravde i osuđujući političke manipulacije oko tog zločina.
Njegov rad ostavio je dubok trag u pravosuđu Srbije, ali i u regionalnim naporima za pravdu i pomirenje. Bio je most između institucija i istine, često izložen pritiscima, ali nepokolebljiv u svom profesionalnom integritetu.
Smrt Vladimira Vukčevića označava kraj jedne epohe u pravosudnoj borbi protiv nekažnjenosti. Ostaće upamćen kao tužilac koji je pravdu stavio iznad politike.
